این دشت یک قلم ز غبار نفس پر است

رنگ شکسته تو بس است انتخاب صبح

جرم جوان به پیر ببخشند روز حشر

سپند نامه سیه شب به آب صبح

حسرت کشیده است به هر سو طناب صبح

با چشم خشک چشم زفیض سحرمدار

اشک است روغنی که دهد شیر ناب صبح