نه فلک یک شیشه است از طاق نسیان قدح

هرکجا در یاد چشمت گریه ای سر می کنیم

می دریم از هر نم اشکی گریبان قدح

در خراباتی که مستان ظرف همت چیده اند

فرصت اینجا گردش چشمی و از خود رفتنی ست

اینقدر هستی نمی ارزد به دوران قدح

بوی رنگی برده ای گرد سرش کردانده گیر