شده خلقی آینه دار دین به غرور فطرت عیب بین

دم سرد بسته به پیش خود چقدر دماغ فسرده یخ

که به گرمیی نشد آشنا سر واعظ از زدن زنخ

سر و برگ دیده وری ست این که ز خال می شمرند رخ

به تسلی دل بی صفا نبری زموعظه ماجرا

که ز آب سیل گزک دود به سر جراحت پر وسخ