به تسلی دل بی صفا نبری زموعظه ماجرا

که به گرمیی نشد آشنا سر واعظ از زدن زنخ

شده خلقی آینه دار دین به غرور فطرت عیب بین

سر و برگ دیده وری ست این که ز خال می شمرند رخ

که ز آب سیل گزک دود به سر جراحت پر وسخ

چه سبب شد آینه طلب که دمید این همه تاب و تب

که پر است از طرب و تعب سر مور تا به پر ملخ