ز فسون عالم عنکبوت املت کشیده به دام و بس

که ز آب سیل گزک دود به سر جراحت پر وسخ

چه سبب شد آینه طلب که دمید این همه تاب و تب

که پر است از طرب و تعب سر مور تا به پر ملخ

نفسی دو خیمه ناز زن به طناب پوچ گسته نخ

ز قضا چه مژده شنیده ای که سرت به فتنه کشیده ای

به جنون اگر نتنیده ای رگ گردن توکه کرده شخ