ز قضا چه مژده شنیده ای که سرت به فتنه کشیده ای

که پر است از طرب و تعب سر مور تا به پر ملخ

ز فسون عالم عنکبوت املت کشیده به دام و بس

نفسی دو خیمه ناز زن به طناب پوچ گسته نخ

به جنون اگر نتنیده ای رگ گردن توکه کرده شخ

به کمند کلفت پیش و پس نتپی چو بیدل بیخبر

تو مقید نفسی و بس دگرت چه دام و کجاست فخ