به کمند کلفت پیش و پس نتپی چو بیدل بیخبر

نفسی دو خیمه ناز زن به طناب پوچ گسته نخ

ز قضا چه مژده شنیده ای که سرت به فتنه کشیده ای

به جنون اگر نتنیده ای رگ گردن توکه کرده شخ

تو مقید نفسی و بس دگرت چه دام و کجاست فخ