چو کوه از همه عضوم جواب بابد داد

چه ممکن است کشد نقش ناتوانی من

مگر به سایه مو خامه بشکند بهزاد

اگر ز درد گرانجانی ام سوال کنند

ز هیچکس به نظر مژده سلامم نیست

مگر ز سیل کشم حرف خانه ات آباد

ز فوت فرصت وصلم دگر مگوی و مپرس