از تغافلخانه ناز ننو بیرفن نیستم

می درم پیش توگر آید گریبانم بیاد

دل کباب پرتو حسن عرقناک که بود

کز هجوم اشک می آید چراغانم بیاد

شیشه ای بودم که دارد طاق نسیانم بیاد

زان قدر هوشی که می کردم به وهم خویش جمع

چون به یادت می رسم چیزی نمی مانم بیاد