شیشه ای بودم که دارد طاق نسیانم بیاد

دل کباب پرتو حسن عرقناک که بود

کز هجوم اشک می آید چراغانم بیاد

از تغافلخانه ناز ننو بیرفن نیستم

زان قدر هوشی که می کردم به وهم خویش جمع

چون به یادت می رسم چیزی نمی مانم بیاد

از عدم آنسوتر م برده است فکر نیستی