که شب نمی گذرد تا سحر نمی تابد

غبار آینه اظهار جوهر است اینجا

صفای طبع غرور هنر نمی تابد

طلسم خویش شکستن علاج کلفت ماست

نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است

برون خوبش چراغ گهر نمی تابد

حباب سخت دلیرانه می زند بر موج