برون خوبش چراغ گهر نمی تابد

طلسم خویش شکستن علاج کلفت ماست

که شب نمی گذرد تا سحر نمی تابد

نگاه ما ز تماشای غیر مستغنی است

حباب سخت دلیرانه می زند بر موج

دل گرفته ز شمشیر سر نمی تابد

چو اشک درگره خود چکیدنی دارم