ز خارا قیر می جوشاند اندوه گرانجانی

به قید زه نمی ماند کمان چون بی خدنگ افتد

تجدد پرفشان و غره ی عمر ابد بودن

نیاز خضر کن راهی که در صحرای بنگ افتد

عرق می آرد آن باری که بر دوش درنگ افتد

قناعت ساحل امن است ، افسون طمع مشنو

مبادا کشی درویش در کام نهنگ افتد