عرق می آرد آن باری که بر دوش درنگ افتد

تجدد پرفشان و غره ی عمر ابد بودن

نیاز خضر کن راهی که در صحرای بنگ افتد

ز خارا قیر می جوشاند اندوه گرانجانی

قناعت ساحل امن است ، افسون طمع مشنو

مبادا کشی درویش در کام نهنگ افتد

نفس پر می زند، چون صبح ، دستی در گریبان زن