نفس پر می زند، چون صبح ، دستی در گریبان زن

عرق می آرد آن باری که بر دوش درنگ افتد

قناعت ساحل امن است ، افسون طمع مشنو

مبادا کشی درویش در کام نهنگ افتد

که فرصت دامن دیگر ندارد تا به چنگ افتد

قبول نازنینان تحفه ای دیگر نمی خواهد

الهی چون حنا خونی که دارم نیمرنک افتد