حیاست آینه پرداز اختیار تعلق

نفس درازی کس تا به چون و چند نیفتد

گره خوش است که بیرون این کمند نیفتد

اگر دل آب نگردد نفس به بند نیفتد

رعونت است که چون شمع می کشد ته پایت

به سر نیفتی اگر گردنت بلند نیفتد