به سر نیفتی اگر گردنت بلند نیفتد

حیاست آینه پرداز اختیار تعلق

اگر دل آب نگردد نفس به بند نیفتد

رعونت است که چون شمع می کشد ته پایت

مروت آن همه از چشم زخم نیست گزندش

اگر به گوش حیا ناله سپند نیفتد

سفاهت است کرم بی تمیز موقع احسان