تو در آغوش بی پروای دل گنجیده ای ورنه

تو چاهی در خور خود کنده ای بیژن نمی گنجد

ز پرواز غبار رنگ و بو آواز می آید

که بال افشانی عنقا در این گلشن نمی گنجد

در این دقت سرا امید گنجیدن نمی گنجد

ببند از خویش چشم و جلوه مطلق تماشا کن

که حسنی داری و در پرده دیدن نمی گنجد