وحشتی هست درپن دشت که چون رشته شمع

رشته سعی نفسها به کجا می پیچد

صید عجز خودم از شبنم من هیچ مپرس

بوی گل نیز مرا رشته به پا می پیچد

جاده بر شعله آواز درا می پیچد

دل به غفلت نه و از رنج خیالات برآ

عکس برآینه یکسر ز صفا می پیچد