سراغ عافیت در عالم امکان نمی یابم

مبادا همچو گردابم سر وامانده پا گردد

نم خجلت ز هستی همت من برنمی دارد

که می ترسم عرق سرمایه آب بقا گردد

من و رنگی و امیدی ندانم تا کجا گردد

دل آگاه را لازم بود پاس نفس بیدل

به دام ربشه افتد چون گره از ریشه واگردد