ز بیتابی چراغ خلوت دل کرده ام روشن

که همچون اشک تا بی پرده گردد آب می گردد

به کوشش ریشه ای را می توان ساز چمن کردن

نفس از پر زدنها عالم اسباب می گردد

تجلی فرش این آیینه از سیماب می گردد

گدازم آبیار جلوه معشوق می باشد

کتان می سوزد و خاکسترش مهتاب می گردد