گدازم آبیار جلوه معشوق می باشد

نفس از پر زدنها عالم اسباب می گردد

ز بیتابی چراغ خلوت دل کرده ام روشن

تجلی فرش این آیینه از سیماب می گردد

کتان می سوزد و خاکسترش مهتاب می گردد

به عریانی بلند افتاد از بس مدعای من

گریبان هم به دستم مطلب نایاب می گردد