به عریانی بلند افتاد از بس مدعای من

تجلی فرش این آیینه از سیماب می گردد

گدازم آبیار جلوه معشوق می باشد

کتان می سوزد و خاکسترش مهتاب می گردد

گریبان هم به دستم مطلب نایاب می گردد

به طوف بحر رحمت می برم خاشاک عصیانی

هجوم اشک اگر نبود عرق سیلاب می گردد