به طوف بحر رحمت می برم خاشاک عصیانی

کتان می سوزد و خاکسترش مهتاب می گردد

به عریانی بلند افتاد از بس مدعای من

گریبان هم به دستم مطلب نایاب می گردد

هجوم اشک اگر نبود عرق سیلاب می گردد

قماش عرض هستی تار و پود غفلتی دارد

که چون مخمل اگر مژگان گشایی خواب می گردد