کتان می سوزد و خاکسترش مهتاب می گردد

ز بیتابی چراغ خلوت دل کرده ام روشن

تجلی فرش این آیینه از سیماب می گردد

گدازم آبیار جلوه معشوق می باشد

به عریانی بلند افتاد از بس مدعای من

گریبان هم به دستم مطلب نایاب می گردد

به طوف بحر رحمت می برم خاشاک عصیانی