به عالمی که گلت مست جلوه پیمایی ست

دمی که قطره ببالد حباب می گردد

ز عافیت گره اعتبار خویشتنیم

چو نقطه بگذرد از خود کتاب می گردد

گشودن مژه جام شراب می گردد

ز سیل کاری اشک ندامتم درباب

که آرزو چقدر بی تو آب می گردد