ز اقبال جهان بگذر مباد از شوق وامانی

چمن می بالد و برگرد آن دستار می گردد

دماغ باده از سیر چمن مستغنی اش دارد

ز یک ساغرکه بر سر می کشدگلزار می گردد

درین عبرت سرا پیش آمدن دیوار می گردد

مجین بر خویش چندانی که فطرت باجون جوشد

بنا چون پر بلند افتد سر معمار می گردد