مجین بر خویش چندانی که فطرت باجون جوشد

ز یک ساغرکه بر سر می کشدگلزار می گردد

ز اقبال جهان بگذر مباد از شوق وامانی

درین عبرت سرا پیش آمدن دیوار می گردد

بنا چون پر بلند افتد سر معمار می گردد

فلک کز نارساییها گم است آغاز و انجامش

به یک پاگرد پای خفته چون پرگار می گردد