ز یک ساغرکه بر سر می کشدگلزار می گردد

گل رنگی که من می پرورم در جیب امیدش

چمن می بالد و برگرد آن دستار می گردد

دماغ باده از سیر چمن مستغنی اش دارد

ز اقبال جهان بگذر مباد از شوق وامانی

درین عبرت سرا پیش آمدن دیوار می گردد

مجین بر خویش چندانی که فطرت باجون جوشد