چو گیرد خودنمایی دامنت ساز ندامت کن

پری در شیشه دارد خاک ما گر سنگ می گردد

ز الفتگاه دل مگذرکه با آن پرفشانیها

نفس اینجا ز لب نگذشته عذر لنگ می گردد

خموشی می تپد بر خویش تا آهنگ می گردد

فریب آب نتوان خوردن از آیینه هستی

گر امروزش صفایی هست فردا زنگ می گردد