جنونم جامه واری دارد از تشریف عریانی

می تحقیق تا در جام ریزی بنگ می گردد

ندانم نبض موجم یا غبار شیشه ساعت

که راحت از مزاج من به صد فرسنگ می گردد

که گر یک رشته بر رویش فزایی تنگ می گردد

دل آن بهتر که چون اشک از تپیدن نگذرد بیدل

که این گوهر به یک دم آرمیدن سنگ می گردد