که گر یک رشته بر رویش فزایی تنگ می گردد

ندانم نبض موجم یا غبار شیشه ساعت

که راحت از مزاج من به صد فرسنگ می گردد

جنونم جامه واری دارد از تشریف عریانی

دل آن بهتر که چون اشک از تپیدن نگذرد بیدل

که این گوهر به یک دم آرمیدن سنگ می گردد