نگاه تا مژه بستن ندارد آنهمه فرصت

گره به رشته نفس خوش آن که نبندد

ببند دل به نوای جهان چنان که نبندد

گمان مبر در نیرنگ این دکان که نبندد

زکشت تفرقه دهر حاصلی که تو داری

چو تخم اشک از آن خوشه کن گمان که نبندد