زکشت تفرقه دهر حاصلی که تو داری

ببند دل به نوای جهان چنان که نبندد

نگاه تا مژه بستن ندارد آنهمه فرصت

گمان مبر در نیرنگ این دکان که نبندد

چو تخم اشک از آن خوشه کن گمان که نبندد

دوباره سلسله اتفاق حسن و جوانی

هزار بار نمودند امتحان که نبندد