گمان مبر در نیرنگ این دکان که نبندد

گره به رشته نفس خوش آن که نبندد

ببند دل به نوای جهان چنان که نبندد

نگاه تا مژه بستن ندارد آنهمه فرصت

زکشت تفرقه دهر حاصلی که تو داری

چو تخم اشک از آن خوشه کن گمان که نبندد

دوباره سلسله اتفاق حسن و جوانی