از حلقه گیسویت گل های نظر خندد

چشم تو به حال من گر نیم نظر خندد

خارم به چمن نازد عیبم به هنر خندد

تا چند بر آن عارض بر رغم نگاه من

در کشور مشتاقان بی پرتو دیدارت

خورشید چرا تابد بهر چه سحرخندد

دل می چکد از چشمم چون ابر اگر گریم