دل می چکد از چشمم چون ابر اگر گریم

از حلقه گیسویت گل های نظر خندد

در کشور مشتاقان بی پرتو دیدارت

خورشید چرا تابد بهر چه سحرخندد

جان می دمد از لعلت چون برق اگر خندد

با اهل فنا دارد هرکس سر یکرنگی

باید که به رنگ شمع از رفتن سر خندد