با اهل فنا دارد هرکس سر یکرنگی

خورشید چرا تابد بهر چه سحرخندد

دل می چکد از چشمم چون ابر اگر گریم

جان می دمد از لعلت چون برق اگر خندد

باید که به رنگ شمع از رفتن سر خندد

در کارگه خوبی یارب چه نزاکتهاست

صدکوه به خود بالد تا موی کمر خندد