یاد دم شمشیرت هرجا چمن آراید

آنجا که گل داغم از آه سحر خندد

یک شبنم از این گلشن بی چشم تماشا نیست

چندان که حیا بالد سامان نظر خندد

چون شمع سراپایم یک رفتن سر خندد

افسردگی دل را از آه گشایش کو

سنگ است و همان کلفت هرچند شرر خندد