چون شمع سراپایم یک رفتن سر خندد

یک شبنم از این گلشن بی چشم تماشا نیست

چندان که حیا بالد سامان نظر خندد

یاد دم شمشیرت هرجا چمن آراید

افسردگی دل را از آه گشایش کو

سنگ است و همان کلفت هرچند شرر خندد

از چرخ کمان پیکر با وهم تسلی شو