آیینه خرام بهار است گرد رنگ

پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد

نقاش شرم دار ز پرداز انفعال

تصویرم آن کشد که ز رنگم برآورد

من نقش پا خیال تو هرجا که بگذرد

طاووس من بهار کمین چه مژده است

عمری ست بال می زنم و چشم می پرد