پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد

داغم ز جلوه ای که غرور تغافلش

آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود

نقاش شرم دار ز پرداز انفعال

تصویرم آن کشد که ز رنگم برآورد

آیینه خرام بهار است گرد رنگ