نقاش شرم دار ز پرداز انفعال

آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود

پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد

تصویرم آن کشد که ز رنگم برآورد

آیینه خرام بهار است گرد رنگ

من نقش پا خیال تو هرجا که بگذرد