هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود

آتش به کارگاه فسون خانه خرد

داغم ز جلوه ای که غرور تغافلش

آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد

نقاش شرم دار ز پرداز انفعال

تصویرم آن کشد که ز رنگم برآورد