داغم ز جلوه ای که غرور تغافلش

عمری ست ضبط آه من آیینه می خرد

خلقی در امل زد و با داغ یاس رفت

آتش به کارگاه فسون خانه خرد

آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود

پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد