آتش به کارگاه فسون خانه خرد

این چار سو ادبگه سودای نازکیست

عمری ست ضبط آه من آیینه می خرد

خلقی در امل زد و با داغ یاس رفت

داغم ز جلوه ای که غرور تغافلش

آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود