آیینه خانه ها کند ایجاد و ننگرد

خلقی در امل زد و با داغ یاس رفت

آتش به کارگاه فسون خانه خرد

داغم ز جلوه ای که غرور تغافلش

هنگامه قبول نفس بسکه تنگ بود

پا تا سرم چو شمع ز هم خورد دست رد

نقاش شرم دار ز پرداز انفعال