اگر ناخن ز قدرت دم زندگو پشت خود خارد

جلال عشق آخر سرمه سازد شور امکان را

ز برق غیرت آتش نیستان ناله نگذارد

جهان محکوم تقدیر است باید داشت مغرورش

چه گل خرمن کنیم از ریشه های نقش پیشانی

عرق درمزرع بیحاصل ما خنده می کارد

شکست شیشه برهم می زند هنگامه مستان