چه گل خرمن کنیم از ریشه های نقش پیشانی

ز برق غیرت آتش نیستان ناله نگذارد

جهان محکوم تقدیر است باید داشت مغرورش

اگر ناخن ز قدرت دم زندگو پشت خود خارد

عرق درمزرع بیحاصل ما خنده می کارد

شکست شیشه برهم می زند هنگامه مستان

کسی از امتحان یارب دل ما را نیازارد