عرق درمزرع بیحاصل ما خنده می کارد

جهان محکوم تقدیر است باید داشت مغرورش

اگر ناخن ز قدرت دم زندگو پشت خود خارد

چه گل خرمن کنیم از ریشه های نقش پیشانی

شکست شیشه برهم می زند هنگامه مستان

کسی از امتحان یارب دل ما را نیازارد

به این ذوق طرب کز حسرت دیدار لبریزیم